3 augustus 2022

Wonen 7

Maandagavond 1 augustus was de voorlaatste carnavalsavond. Daar zouden we niet naar toe gaan, maar hebben we toch gedaan. Het was een optocht van muziekwagens vanuit het oude centrum die bij het festivalterrein zouden eindigen. Wij bedachten dat we dan gingen eten op het festivalterrein en dan konden we mooi de stoet zien aankomen. Aangekomen op het festivalterrein waren er maar drie van de twintig booths open. Een booth is een barretje waar je eten en drinken kunt kopen. Ze staan aan twee kanten van het terrein als een gemetselde muur van marktkramen naast elkaar. Als het luik open is, is de bar open. Feitelijk is dit terrein de vaste locatie voor allerhande feesten, zoals bijvoorbeeld de derde donderdag van de maand als er een soort interculturele uitwisseling van verschillende wereldkeukens wordt georganiseerd.

We kochten dus bij wat wel open was wat te eten en een biertje. Langzaam werd het drukker. Er waren meer, vooral jonge mensen en veel kinderen. Iedereen was normaler gekleed als we eerder zagen bij carnaval,  dat wil zeggen wel veel naveltruitjes, hotpants en leggings maar minder glitter. Tegen de tijd dat de stoet aankwam, waren inmiddels bijna alle booths open. Toen begon dus het echte eten en drinken. En het doek werd verwijderd van het obstakel dat in het midden stond. Wij waren inmiddels begonnen aan onze tweede cocktail en ik was helemaal verrast toen er onder het doek een pop van stro tevoorschijn kwam, aangekleed met een wit laken over het hoofd met viltstift ogen, neus en mond, een shirt en een broek. Iemand zei dat de pop aan het eind van de avond verbrand zou worden. Ik was ontroerd vanwege de overeenkomst met Knillis in Den Bosch en voelde me heel erg thuis. Voor de verbranding gingen we echter naar huis. Moe en met teveel drank op en omdat voor Hans de volgende dag het werk weer wachtte. Maar we hebben het carnaval op Statia van een afstand leren kennen en kunnen wat wij in Rotterdam het Zomercarnaval noemen dus beter plaatsen.

Voor wie nog geïnteresseerd in onze dagelijkse beslommeringen op het eiland: zondag 31 juli hebben we de hele dag, ik bedoel 24 uur, zonder water gezeten. Maandagochtend was er weer water en was er een lek nog dichter bij ons huis. Dat werd dinsdag gerepareerd (dus weer water afgesloten) Ik ga het bijhouden: dit was de 6de keer sinds 5 juli. Maar ondanks alle ongemakken blijft het wonen op het eiland iets moois.