1 augustus 2022

Wonen 6 

Kinderoptocht

Het carnaval in Nederland duurt officieel 3 dagen maar is in de laatste 40 jaar uitgegroeid tot 6 dagen: van donderdagavond tot en met dinsdagavond. Ik had collega’s die de hele week vrij namen want na de dinsdagavond hadden ze nog wel 2 dagen nodig om hun stem weer terug te vinden. Op Statia duurt carnaval een week en echte feestvierders nemen die week ook vrij. Dat moet wel want alle feesten beginnen volgens het programma om 20.00u maar in de praktijk veel later en soms pas om 24.00u. De feesten worden allemaal op een festivalterrein gehouden in de open lucht. Ik heb oordopjes nodig gehad om te kunnen slapen. De week carnaval is ingebed in een feestperiode van 5 weken: het programma van carnaval loopt van vrijdag 1 juli tot en met dinsdag 6 augustus. Daarvan kun je de 7 feesten in de eerste drie weken zien als voorproefje en de 3 activiteiten in de laatste 7 dagen als afscheid. We zijn gaan kijken naar drie onderdelen: de kinderoptocht, de miss carnaval verkiezing en de grote optocht. Achteraf kan ik zeggen dat de kinderoptocht een kopie is van de grote optocht. De kinderen zijn verkleed in lycrapakjes met veel veren erop en ze dansen achter de muziekwagen aan. Het is echt een kwestie van jong geleerd is oud gedaan want bij de grote optocht heb ik dames gezien die zeker 70 jaar waren en die nog net zo soepel in de heupen waren en die graag hun pak, hun lijf en hun moves wilden laten zien. En alles was ook te zien: de pakjes waren laag uitgesneden van boven en hoog opgesneden van onderen, maar wel allemaal een panty aan dus het was niet bloot. We stonden aan het begin van de optocht. Er was live muziek, mooi weer en iedereen had er zin in. Toen de stoet voorbij was, gingen de  omstanders niet naar huis. Wij begrepen dat de stoet hier weer voorbij kwam op de terugweg. Iedereen bleef, wij ook. Toen de stoet voor de tweede keer langskwam was de stemming onder de dansers nog veel beter. Een aantal dansers had de schoenen uitgetrokken en kwam voorbij op pantyvoeten. Toen ontdekte ik ook miss carnaval die in de achterste groep meeliep. Ze poseerde trots toen ik een foto nam.

Hollanders onder elkaar, die gezamenlijk genieten……….

De miss verkiezing was afgelopen donderdag. We wisten dat we er niet om 20.00u maar rond 21.30 u moesten zijn, maar we wilden niks missen en dus waren wij er al om 20.30u. We moesten nog een kaartje kopen. Die waren $ 25, dus $ 50 voor ons tweeën. Hans vroeg of hij het wel goed verstaan had. “Ja”, zei de dame, “in de voorverkoop $ 20 en aan de deur $ 25”. Hij vond het duur. Er was niet eens een band maar een avondvullende verkiezingsshow. “Echt waar $ 50?”, vroeg Hans. Ik vroeg me af of de gezinnen met kinderen die ik om me heen zag ook allemaal zoveel geld betaald hadden. “Oké, $ 40”, zei de dame. “Oké”, zei ik snel en betaalde. Ik zag Hans er voor aan om om te keren en weer naar huis te gaan. De eerste hobbel was genomen. Ik stond onhandig met de polsbandjes in de aanslag, toen Hans naar een mevrouw liep en haar aansprak. Dat was de regeringscommissaris. Hans had haar al gezien en gesproken in Nederland. Ik stelde me voor. Ze vond het leuk dat we er waren en ze liep naar binnen naar de stoelen voor genodigden bij het podium in het midden van de ruimte. Wij liepen een rondje langs alle barretjes langs de kant waar je drank en eten kon kopen. Wij installeerden ons en het kijken en afwachten kon beginnen. De toeschouwers waren fantastisch om te zien. Het was een avondje uit en de meesten waren er naar gekleed. Sommigen waren netjes zoals ze naar de kerk zouden gaan en anderen waren in feesttenu. Dat betekent strakke kleding, kleurig, glitter, waarin billen en borsten goed zichtbaar zijn. Jonge vrouwen had vaak blonde nepvlechten die tot hun knieën komen. Blijkbaar mode. Het programma zelf was vermoeiend omdat de presentator niet zo creatief was. Hij vertelde minstens 5 keer het zelfde en sprak de namen van de juryleden meerdere keren verkeerd uit. Er waren drie deelnemers (ik neem aan na talloze voorronden) die werden beoordeeld op vijf onderdelen: speech, cultuur, talent, avondjurk en interview. De speech moest gaan over leiderschap. De eerste deelnemer raakte me met haar persoonlijke verhaal dat ze als ‘alleenstaande moeder van drie’  met 3 banen coach is (of wil zijn) voor jongeren om ze te bewegen hun school af te maken en niet in de valkuil te lopen waar zij in is gelopen. Cultuur stond voor een outfit waarmee de deelnemer iets wil uitdrukken over de cultuur op Statia. Aan deze outfit herkende ik de miss carnaval in de optocht. Talent was een onderdeel waarin de deelnemers konden shinen met iets waar ze goed in zijn. Helaas dacht de een dat ze kon dansen, de ander dat ze kon zingen en de derde dat ze kon presenteren. De avondjurk was een mooi onderdeel. De eerste deelnemer zag er geweldig uit in hemelsblauw. De jurk ‘deed wat voor haar’ en was klassiek, goed gesneden met een decolleté tot aan haar navel, maar dat kon ze goede hebben. Maar dat was een Nederlandse observatie. De andere twee overtroffen elkaar in glitter, tierelantijnen en hoog opgesneden splitten, kortom je zag de jurk en niet meer de vrouw die erin zat. Het interview was het antwoord van maximaal 1 minuut op de vraag: wat is je reactie op bodyshaming? Daar wisten deze vrouwen wel een antwoord op. En volgens mij hebben alle vrouwen op Statia daar wel een antwoord op. Ik vraag me af of het hier een probleem is want er is hier een enorme voorkeur voor het showen van weelderige lijven. Maar dit is glad ijs voor een buitenstaander zoals ik. 

De winnaar was nummer drie. Dat hoorden we de volgende dag van de regeringscommissaris die langs ons huis kwam rijden en riep dat ze het leuk vond dat wij er geweest waren. Het was ook leuk om het een keer te hebben meegemaakt. Maar waar hebben we nou naar zitten kijken? Het was geen klassieke veekeuring voor het mooiste lichaam. Het ging om de outfits, de gebektheid van de deelnemers en wat ook meespeelde was de teamprestatie voor de regie en de aankleding van alle performance onderdelen. De teamleden waren zeer aanwezig op het toneel en in de feestruimte. Ze lieten ook stevig van zich horen door te joelen en schreeuwen. Het had wel iets van ter land, ter zee en in de lucht.