Zoals uit onze eerdere blogs al naar voren is gekomen, bestaat het Koninkrijk der Nederlanden uit meer dan alleen de Waddeneilanden, de Veluwe en het brons-groen-eikehouten Limburg. Ergens ver weg in de Cariben liggen 6 eilanden, die tot ons Koninkrijk behoren. De geschiedenis van deze eilanden noemen we in deze tijden, terecht, niet meer de mooiste tijd om op terug te zien. De voor ons Hollanders zo geroemde Gouden Eeuw werd binnen de Cariben door de inheemse en daarheen getransporteerde bevolking zeker niet als zodanig ervaren. Gelukkig zie je dat tegenwoordig ook terug bij de kunstverzameling in het Rijksmuseum, waar duidelijk wordt aangegeven met welke handel de geportretteerde personen hun geld hadden verdiend. Het contrast op Bonaire kon niet groter zijn, toen we zagen waar de uit Afrika gehaalde mensen voor de zoutwinning werden gehuisvest in vergelijking met bv het Marriot complex in Kralendijk, waar de hedendaagse vreemdeling wordt ondergebracht.

Anja en ik zitten dus op Bonaire: net als Statia ook een BES-gemeente. Op 6 september wordt de jaarlijkse Bonaire-dag gevierd, een dag waarop men terugkijkt op de eigen geschiedenis en vooruit kijkt naar de toekomst. Het is een vrije dag en ook de collega-eilanden worden daarvoor uitgenodigd. Dus ook Statia. Een delegatie van de eilandsraad van Statia bezoekt Bonaire en en passant worden een paar dingen bezocht en uiteraard is er sprake van een ontmoeting tussen de vertegenwoordigers van Saba, Bonaire en Sint Eustatius. Mij is gevraagd om de delegatie van Statia te begeleiden en daarop hebben Anja en ik ja gezegd. We zijn wat langer gebleven (uiteraard op onze eigen kosten) om op die manier ook Bonaire beter te leren kennen. 

Reizen binnen het Koninkrijk der Nederlanden binnen de Cariben is wat anders als reizen binnen Europees Nederland tussen bv Delfzijl en Hulst op Zeeuws Vlaanderen of binnen de Schengenlanden tussen Den Bosch en Madrid. Ook in deze gevallen ben je best wel wat tijd kwijt,  zeker met openbaar vervoer als vliegtuig of trein, maar daar houden de overeenkomsten dan ook op. We nemen jullie mee op onze reis van Statia naar Bonaire. We hadden aangegeven op de woensdag te willen vertrekken. Echter het vliegtuig van en naar Statia vliegt maar twee keer per dag en kan maximaal 25 personen meenemen. Wij waren derhalve aangewezen op de dinsdagavondvlucht van 19.00 uur naar Sint Maarten om op de woensdag naar Curacao te kunnen vliegen. Echter, de op woensdagmorgen aansluitende vlucht van Sint Maarten naar Curacao was vol, dus waren wij aangewezen op de volgende vlucht. Dat was de vlucht op woensdagavond naar Curaçao, zodat wij ook op Curacao een overnachting hadden. De aansluitende vlucht naar Bonaire vertrok de volgende dag om 13.00 uur, zodat wij om 13.30 vaste voet  konden zetten op Bonaire. oftewel een reis van 31 uur! Voordeel voor ons was wel dat we nogmaals Sint Maarten konden bezoeken en ook een avond en ochtend in Willemstad konden doorbrengen. Daarover hoor je ons dus niet klagen!

Waar we wel over klagen is de manier, waarop we reizen binnen ons Koninkrijk. Zoals het er nu naar uitziet lijkt Statia het makkelijkst toegankelijke eiland binnen ons Koninkrijk in de Cariben te zijn. Ik leg dat nader uit. Om van Statia naar Sint `Maarten te reizen en vandaar door te reizen naar Curacao, Nederland of waar dan ook, heb je een zogeheten E-health verklaring nodig. Met zo’n verklaring laat je zien aan Sint Maarten dat je ofwel volledig ingeënt bent tegen corona dan wel niet behoort tot de risicogroep. Op zich een nog te begrijpen procedure, zij het dat je voor elk bezoek aan Sint Maarten dit formulier opnieuw moet invullen. Waarom kiezen ze niet voor het scannen van je QR-code op je telefoon, waar alle gegevens in staan? Ik ben er nog niet achter. Overigens om Statia te kunnen verlaten moet je ook langs de douane en krijg je een groot stempel in je paspoort. Dat is zoiets als dat je in Delfzijl je paspoort moet laten zien om naar Hulst in Zeeuws Vlaanderen te reizen. 

Eenmaal met een goed ingevulde E-health verklaring kan je op Sint Maarten verblijven. Dat betekent dat je na aankomst op de luchthaven je paspoort moet tonen samen met je E-health verklaring. Wederom dus door de douane en wederom krijg je een groot stempel in je paspoort, maar nadien ben je welkom op Sint Maarten. De volgende dag check je in naar Curacao. Wederom uitgebreide controle van paspoort en bagaqe en wederom stempels in je paspoort. Alsof je op weg naar Hulst stopt in Amersfoort, van de trein gaat en bij terugkomst weer langs de douane moet. Een mens is flexibel en slikt het dus wetende dat het einddoel op Bonaire nog moet komen.  De vlucht zelf is vliegen in voormalig nederlandse trots: een heuse Fokker 70, een vliegtuig uit de periode 1993-1997. Op wikipedia is te lezen dat vooral de KLM deze toestellen gebruikte voor de city-hoppers en inderdaad bij het uitdelen van een kleine snack tijdens de vlucht zag je de blauwe klm-kratjes nog. Maar klaarblijkelijk is het vliegtuig nog in goede conditie. 

Aangekomen op Curacao moet je wederom door de douane, althans dat dachten we. Het bleek dat we een soort van formulier moesten invullen, waarin de meeste gegevens vanuit ons paspoort moesten worden overgenomen. Dat hadden we voor het inchecken op Sint Maarten al moeten doen, maar niemand had dat ons verteld. Gelukkig stonden ergens in een hoek van de aankomsthal enkele i-pads, waar we onze gegevens in konden voeren. Helaas trof ik een defecte i-pad, want toen ik na het invullen nog een foto moest nemen van mijn paspoort bleek de camera niet te werken. Ik moet bekennen dat mijn geduld bijna geheel op was. Maar je bent gast in weliswaar eigen koninkrijk en je houdt je in. We konden uiteindelijk door de douane en waren op een inmiddels donker Curacao aangekomen. Het eilandgevoel was wel direct weg, vergelijkbaar met Texel, waar de zee weliswaar nooit ver weg is maar tegelijk ook ver genoeg om er steeds aan te worden herinnerd. Een prachtige avond en ochtend in Willemstad waren onze beloning.

De volgende dag weer tijdig op de luchthaven voor de vlucht naar Bonaire (qua afstand vergelijkbaar met die van Sint Maarten naar Statia of Saba). Wederom langs de douane, wederom bagagecheck en dergelijke, maar de laatste etappe lonkt dus we gaan met een smile langs de loketten. Ditmaal een typisch zweeds product waarin we gaan vliegen: een Saab. Twee propeller vliegtuig met zo’n 30 personen vol. Je bent binnen 20 minuten op de plek van bestemming. We bereiden ons voor op wederom de douane, maar dan zijn we er. Dachten wij naïef. Op de luchthaven buiten onder een schamel afdak werd ons de vraag gesteld waar we vandaan kwamen. Wij braaf uitgelegd. De aap kwam uit de mouw: we werden aangemerkt als toerist en verzocht om per persoon 75 dollar af te tikken. Mocht met creditcard werd aangegeven. Achtergrond: in plaats van toeristenbelasting per hotelnacht, betalen alle niet ingezetenen 75 dollar bij aankomst op Bonaire. Dus als je als toerist op Bonaire ook nog een bezoekje wilt brengen aan Curacao, betaal je bij terugkomst wederom 75 dollar! 

Terug naar Nederland en de Schengenlanden. In Nederland hebben we nergens last van, ook niet als je via Antwerpen naar Hulst rijdt of met de bus gaat. In Europa gaat het ook goed, al moet worden gezegd dat het tijdens corona-tijd ook wel lastig was bij de grenzen. Maar zoals het nu in de Cariben tussen de eilanden gaat binnen hetzelfde koninkrijk, is haast niet meer uit te leggen. Uiteraard heeft het gelijktrekken van bv de sociale voorzieningen en de medische zorg een veel hogere prioriteit dan het vrije vervoer van personen binnen ons koninkrijk; het verdient evenwel ook aandacht, omdat de huidige manier, zeker voor hen die verblijven binnen het Koninkrijk op de Cariben, een groot struikelblok vormt in hun mobiliteit. En dan heb ik het niet alleen over de tijdelijk verblijvende Nederlanders, maar ook de lokale bevolking van de eilanden. Schrale troost: de bevolking van de voormalige Antillen-eilanden betalen op Bonaire “maar” 10 dollar per aankomst.