27 juli 2022

Wonen 5

Het waterlek was maandag verholpen. Het heeft nog twee dagen geduurd voordat de straat weer dicht was met aarde en cement er bovenop. Nu konden we onze aandacht weer richten op andere zaken. Hans had vorige week al het gevoel dat onze dozen waren aangekomen. Maar we hoorden nog niks. De medewerkster van de griffie zou worden gebeld als ze waren aangekomen want de adressering was aan de griffie. Maandag kwam de medewerkster speciaal naar kantoor om te zeggen dat de dozen waren aangekomen. Ten minste dat dachten ze bij de haven want er stond geen adres op, dus zeker was het niet. Dinsdag om 10.00u konden we naar de haven. Om 10.30u kwam de mevrouw die het papierwerk moest doen. Ondertussen had een vriendelijke man ons al binnengelaten en hadden wij al gezien dat het onze dozen waren. De mevrouw vroeg naar onze papieren. We hadden alleen een bewijs van de vervoerder uit Hoogvliet. Nee we moesten een inklaringsbewijs hebben van Universal Xpress. Daarvoor moesten we naar een kantoor in het centrum. Ze legde uit waar we moesten zijn. Ik vroeg nog of er een bord op de deur stond of een huisnummer. Nee we zouden het vanzelf zien, het witte huis derde van rechts. Dat was een goede aanwijzing. Wij propten ons naar binnen en stonden in een klein kantoor waar drie ( later vier) mensen aan het werk waren tussen enorme stapels papieren, tijdelijk bewaarde goederen en een kapotte bureaustoel. Een mevrouw vroeg naar de goederenlijst waar de inhoud en waarde van de goederen op stond. Die hadden we niet. We hadden alleen een bewijs dat we 8 dozen hadden achtergelaten bij de vervoerder die op transport naar Sint Eustatius werden gezet. We boden aan ter plekke een goederenlijst op te stellen want we weten heel goed wat er in onze 8 dozen zit. Ze moest de procedure volgen dus ze wilde de goederenlijst van de vervoerder. Gelukkig bemoeide een andere medewerker zich ermee. Hij gaf ons papier en pen en we mochten een lijst opstellen met de goederen en de waarde ervan. Over de waarde moesten we invoerrechten betalen omdat we tijdelijk bleven. Als we waren geëmigreerd was het gratis geweest. Hij vroeg ook naar de factuur van de vervoerder. Die hadden we ook niet en Hans kon die niet vinden in zijn telefoon. We hadden wel een betaalbewijs aan de vervoerder. Daar wilde hij het wel mee doen. Hans wilde het bewijs mailen naar het kantoor, maar hij had daar geen bereik. De derde medewerker had een Iphone en wist hoe je een bericht draadloos van deze in een andere Iphone krijgt. Ze had ook 3 cm lange nagels waarmee ze prima een telefoon kon bedienen. Zij printte het document. De eerste mevrouw moest toen het papierwerk in orde maken, maar klaagde voortdurend geluidloos met een lang gezicht. Waarschijnlijk omdat dit niet volgens de gewone procedure was. De man gaf haar voortdurend aanwijzingen. Het duurde nogal lang voordat er een papier uit de computer kwam rollen. Inmiddels had ik spijt dat ik de aangeboden stoel had afgeslagen. Na betaling werden de papieren aan elkaar geniet en meegegeven. We konden weer terug naar de haven.

Bij de haven moesten we betalen voor de afhandeling. Dat was niet eenvoudig want er stond geen adres op de dozen en daarom kon de mevrouw van de haven niet opzoeken met welk schip dit was aangekomen. Ze riep haar collega die we het eerst hadden ontmoet. De mevrouw van de werkvloer ging even kijken en kwam terug met de mededeling dat er wel een adres op stond: het gemeentehuis. Toen kon ze vinden met welk schip dit was aangekomen en was het snel afgehandeld. Na betaling moesten we met alle papieren nog een keer langs de douane. De douane moest controleren. Hans maakt nog de opmerking dat het toch vreemd is als je van Nederland naar een Nederlands eiland vertrekt dat je langs de douane moet. De controleur (Nederlander) keek Hans aan met een lachje dat van alles kan betekenen. Ik hou het er op dat het betekende: je moest eens weten wat wij hier allemaal tegenkomen. Hij stelde ons nog een paar vragen over de goederen. De man van het inklaringsbureau stond toen toevallig ook bij de douane en zei dat hij het papierwerk had gedaan en dat de invoerrechten betaald waren. Hij gaf de papieren terug. Alles was rond. We mochten de dozen meenemen. 

Thuis keken we op de papieren. De dozen waren op vrijdag 22 juli aangekomen. Hans had het goed aangevoeld.