Een vers gepensioneerde huisvrouw op een Caribisch eiland

11 juli 2022

Vandaag is het bewolkt. Dat voelt beter aan, geeft energie om iets te doen. Mijn eerste huisvrouwdag op Statia maar ook de allereerste huisvrouwdag in mijn bestaan. Net met pensioen en direct vertrokken voor minstens een half jaar naar Statia. Vanochtend geveegd en gedweild, ramen gepoetst een was gedraaid en met meubels gesleept. Nu staat het beter, wordt het meer ons huis. Ik moet wel kalm aan doen, zeg ik tegen mezelf. Het tempo moet naar beneden. De mensen op straat lopen veel langzamer dan ik. We wonen aan het Wilhelminapark in het oude centrum van Oranjestad. Op een hoek en het heeft 2 huisnummers: nr 1 van de straat die we onze straat noemen omdat we daar op kijken vanaf de porch en nummer 15 van de andere straat. 

Het is een klein Statiaans huis maar wel gerenoveerd. Het oorspronkelijke huisje is nu de extra slaapkamer. Dat is vergroot met de huidige woonkamer. Dwars daarop is een aanbouw gemaakt met de keuken en slaapkamer. En daartegenaan is een badkamer gebouwd met een eigen zadeldak. Het mooie is dat er veel ramen en deuren zijn die de hele dag open staan en zorgen voor een windje in huis. Als het gaat regenen moet ik snel een rondje lopen om de vier deuren en luiken te sluiten want dan regent het binnen. Afgelopen zaterdag waren er overdag zeker vier stevige buien. Met ontzag keken we hoe het water naar beneden kwam rollen over de weg en door de geulen ernaast en rechts de hoek om ging waar het nog lager is. De afvoer van het water liep nog door toen de zon alweer scheen. De deuren konden weer open.

Dit huis heeft een tuin rondom. Hoge struiken als afscheiding, 3 bomen en dor gras. Maar na vier dagen met regen (meestal ‘s nachts) ziet de tuin er groen uit. De struiken en twee van de bomen staan in bloei. We zien dagelijks kolibries rond de bloemen. We hebben ook aanloop van een grijze poes. We hoorden dat de vorige bewoners drie aanlooppoezen eten gaven en bij hun vertrek naar Nederland twee poezen hebben meegenomen. Er komt ook regelmatig een manke hond voorbij. Gisteren kwam de hond door het hek een kijkje nemen op het erf. Dagelijks komen er hanen en kippen door de tuin en geiten. Het zijn verschillende groepjes geiten maar er is een vaste geitenfamilie bij bestaande uit een moeder met een dochter en een zoon. Die laten zich niet verjagen maar gaan uit zichzelf weer weg als het hun uitkomt. Ze hebben drie plekken waar ze door het gaas van de afrastering komen en ze komen door het hek. Dat staat open omdat het kapot is. 

De geiten zijn een plaag. Er zijn naar schatting 14.000 geiten op 23 vierkante kilometer eiland. En er zijn 3500 inwoners. De geiten lopen los en niemand voelt zich verantwoordelijk voor de geiten. Dat het een plaag is wordt dan ook niet door iedereen onderschreven. Het bestuur grijpt nu in. Vanaf vandaag worden er ‘s morgens vroeg geiten afgeschoten.

12 juli 2022

Vandaag heb ik brood gehaald bij de bakker, met de auto. Om de hoek zit ook een bakker die vooral witte kadetjes bakt. Verderop zit een bakker die bruin brood bakt. Dus daar hebben we brood gehaald en dat is nu op. Gewapend met een plattegrond ga ik voor het eerst alleen in de auto op pad. Dat is best lastig want de auto is vrij fors, de straatjes zijn niet zo breed, de bochten zijn krap en er is veel eenrichtingsverkeer. Het ging goed; ik zag de grote oranje 7de dag adventistenkerk en het bescheiden witte ziekenhuis. Franse zeilers die we vrijdag waren tegengekomen zeiden daarover: je kunt wel zien dat ze hier meer waarde hechten aan geloof dan aan wetenschap. Ik wist dat ik in de buurt van de bakker was, maar ik herkende het gebouw niet, wel dat van de drogist die er vlakbij was. Dus ik stop en draai en zie dat het de eerstvolgende straat is. Daar blijkt geen parkeermogelijkheid te zijn dus ik draai weer en parkeer bij de drogist. Een man die mij bezig heeft gezien zal wel gelachen hebben om dat witte vrouwtje. Vooral omdat iedereen gewoon zijn auto stil zet op straat en op zijn gemakje een brood gaat halen. Zover ben ik nog niet. 

Onze straat is vrij druk. Onze buren zijn overheidsgebouwen voor personeel en organisatie en voor sociale zaken. Daar stoppen velen op straat om binnen even zaken te gaan doen. Het eind van onze straat is een T-splitsing, net naast onze veranda. Dan moet je linksaf omdat het een eenrichtingsweg is, maar velen nemen de bocht naar links en rijden achteruit voorbij onze parkeerplaats de straat in. Misschien omdat de weg aan het begin was afgesloten vanwege werkzaamheden aan een uitgebrand huis. Maar de weg is nu al weer enkele dagen open. 

Een auto is wel erg handig ook al is dit een klein eiland. Het is erg heet om met boodschappen te sjouwen en fijn als je dan een airco-paleisje om je heen hebt. We hebben inmiddels de weg gevonden naar de grote supermarkt, de kleine supermarkt, een chinees restaurant en twee bakkers.

Anja